اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَهٌ وَ لاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَ لاَ یُحِیطُونَ بِشَیْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضَ وَ لاَ یَۆُودُهُ حِفْظُهُمَا وَ هُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ، لاَ إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ قَد تَّبَیَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَیِّ فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ یُۆْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَهِ الْوُثْقَیَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ، اللّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُواْ یُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَی النُّوُرِ وَالَّذِینَ کَفَرُواْ أَوْلِیَآۆُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَی الظُّلُمَاتِ أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ

کد مطلب: ۹۹۹ ۱۳۹۶/۰۷/۰۱ - ۰۲:۵۳ ۴۲
ولایت یعنی؛ هستی خود را در آستان اهل بیت (علیهم السّلام) فنا کردن

در محضر استاد فروغی (سلّمه الله)

ولایت یعنی؛ هستی خود را در آستان اهل بیت (ع) فنا کردن

بسم الله الرّحمن الرّحیم

انسان باید در آستان اهل بیت (علیهم السّلام) فانی شود تا به جایی برسد که تمام دارایی اش را فانی کند و ولایت به معنای واقعی کلمه همین است.

ولایت یعنی هستی خود را در آستان انسان کامل فنا کردن؛ یعنی خود را در انسان کامل دیدن و یافتن؛ اینجاست که انسان خود را پیدا می کند.

تا انسان از این حیات پست دست برندارد به حیات برتر و بالاتر نمی رسد. دست برداشتن از این حیات پست اظهار فنا در انسان کامل و در کملین عالم است.

در رأس کملین عالم، اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) هستند، اگر هم در عالم کسی چیزی دارد ازنور آنها بر او تابیده است.

لذا گفته اند عقل کل آنها هستند، هر چه در عالم عقل می بینیم شعاعی از نور وجودی ایشان است.

همانگونه که در عالم  هر نوری می بینیم شعاعی از نور خورشید است و خود خورشید نیست، به همان نحو نیز هر چه در عالم عقل وجود دارد شعاعی از عقل کل که همان وجود انسان کامل باشد است.

نور اهل بیت(علیهم السلام) بر عالم وجود می تابد، لذا سالک باید خود را به وصال آنان برساند. در زیارت جامعه کبیره خطاب به ایشان می گوییم:

«بِأَبِی‏ أَنْتُمْ‏ وَ أُمِّی‏ وَ أَهْلِی وَ مَالِی وَ أُسْرَتِی‏» (من لا یحضره الفقیه، ج‏2، ص 614)

پدر و مادر و اهل و مال و خویشانم به فدای شما باد!

یعنی همه دارایی های مادی و معنوی خود را به قربانگاه و مقام فنا در آستان شما آورده ام، همه اینها را فدا می کنم تا به وصال شما رسیده و در وجودتان فانی شوم! 

اظهار فنا در مقابل اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) نه یک بار بلکه هزار بار، آن هم از روی صدق باید باشد

﴿رَبِّ أَدْخِلْنِی مُدْخَلَ صِدْقٍ وَ أَخْرِجْنِی مُخْرَجَ صِدْقٍ وَ اِجْعَلْ لِی مِنْ لَدُنْکَ سُلْطاناً نَصِیراً﴾ (اسراء، 80)

پروردگارا! مرا [در هر کار و شغلی] به نیکی وارد کن و به نیکی بیرون آور و برایم از نزد خود نیرویی یاری دهنده قرار ده.

یعنی خدایا مرا به نحوی ربوبیت کن که به هر مقامی که وارد و خارج می شوم، صدق باشد.

در این هنگام است که می توان از خدای متعال درخواست کرد که خدایا برای من از جانب خود سلطان و حجت و امامی قرار بده که راه را نشانم داده و با او راه بروم.

﴿وَ اِجْعَلْ لِی مِنْ لَدُنْکَ سُلْطاناً نَصِیراً﴾

در حالت شیخ رجبعلی خیاط (ره) نقل شده که ایشان آیه شریفه ﴿رَبِّ أَدْخِلْنِی مُدْخَلَ صِدْقٍ﴾ را به عنوان ذکر به بعضی افراد می داده تا مشرف به زیارت امام زمان (علیه السلام) شوند و از جانب ایشان عنایتی شامل حالشان شود.

در زیارت عاشورا می گوییم:

«إِنِّی سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَکُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَکُم»

یعنی اراده را از خودت سلب می کنی، چه صلحی چه جنگی من چیزی ندارم، اراده ام مندک در اراده شماست، با هر که در جنگید من نیز با او در جنگم با هر که در صلح هستید من هم با او در صلحم.

با این کار آرام آرام انسان بالا می رود، اینها همه ادب و اظهار فنا کردن است، تا به جایی می رسد که می گوید:

«أَسْأَلُهُ أَنْ یُبَلِّغَنِی الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ لَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ»

از خدا درخواست می‌کنم که مرا به مقام محمودی که خاص شماست برساند.

مقام محمود برای آنهاست اما اگر ما هم بخواهیم به آن جا برسیم راهش فنای در دستگاه ابا عبدالله الحسین (علیه السلام) است.

الآن باید خود را فنا کنیم و بگوییم:

«بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی» پدر و مادرم فدای تو!

تا در را باز کنند و ما را هم راه بدهند.

نباید از اظهار فنا خسته شویم اینجاست که جای حمد است و در فراز پایانی زیارت عاشورا می گوییم:

«اللَّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشَّاکِرِینَ لَکَ عَلَى مُصَابِهِمْ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى عَظِیمِ رَزِیَّتِی اللَّهُمَّ ارْزُقْنِی شَفَاعَهَ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلَامُ یَوْمَ الْوُرُودِ وَ ثَبِّتْ لِی قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَکَ مَعَ الْحُسَیْنِ [وَ أَوْلَادِ الْحُسَیْنِ‏] وَ أَصْحَابِ الْحُسَیْنِ الَّذِینَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلَامُ»

خدایا تو را ستایش می‌کنم به ستایش شکرگزاران تو بر غم و اندوهی که به من در مصیبت ایشان رسید.

ماه محرم و صفر فرصتی است تا با معرفت خود را در انسان کامل فانی کنیم.

برای کدام نعمت انسان می تواند شکر کند که بالاتر از این باشد؟!

باید با تمام وجود گفت:

«اللَّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشَّاکِرِینَ لَکَ عَلَى مُصَابِهِمْ» 

خدایا بر این مصیبت تو را شکر می کنم به حمد شاکرین

چرا این گونه شکر می کنی؟ شکر چه را بجا می آوری؟

شکر این که راه رسیدن به مقام بالاتر و کامل شدن را یافتم، آداب و ادب فنا را یافتم.

زیارت عاشورا ادب فنا و راه کمال است. ادب فنا، گریه بر مصیبت ابا عبدالله الحسین(علیه السلام) است.

نظرسنجی پایگاه

نظر شما درباره طرّاحی جدید پایگاه اینترنتی استاد معظّم حاج شیخ علی فروغی؟

اهل معرفت، آبروی انسانیّت

صوت/ اهل معرفت، آبروی انسانیّت

بخشی از بیانات استاد فروغی به مناسبت پنجم آذر ماه، سالگرد ارتحال عارف صمدانی حضرت آیت الله شیخ علی آقا سعادت پرور (قدس الله نفسه الزکیّه)

ولیّ الله پنهان است

صوت/ ولیّ الله پنهان است … (آذری)

در اربعین ارتحال شیخ قربان علی ترخان رحمه الله (1386)

حضرت ابالفضل العبّاس (علیه السّلام)، تجلّی توحید

فیلم/ حضرت ابالفضل العبّاس (علیه السّلام)، تجلّی توحید

کلیپی زیبا درمورد مقام والای قمر منیر بنی هاشم، حضرت ابا الفضل العبّاس علیه السّلام