اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَهٌ وَ لاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَ لاَ یُحِیطُونَ بِشَیْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضَ وَ لاَ یَۆُودُهُ حِفْظُهُمَا وَ هُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ، لاَ إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ قَد تَّبَیَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَیِّ فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ یُۆْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَهِ الْوُثْقَیَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ، اللّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُواْ یُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَی النُّوُرِ وَالَّذِینَ کَفَرُواْ أَوْلِیَآۆُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَی الظُّلُمَاتِ أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ

فهرست کتاب
کد کتاب: ۱۱۷۷ ۱۳۹۶/۰۷/۰۸ - ۰۱:۰۵ ۲۰

فرع فقهی

بعضی از فقها قصد انشا را در مثل ایاک نعبد و ایاک نستعین ، مثلا جایز دانسته اند ، به گمان آن که منافی با قرآنیت و قرائت است ؛ زیرا که قرائت نقل کلام دیگری است و این کلام را وجهی نیست ؛ زیرا که چنانچه ممکن است انسان به کلام خود مثلا مدح کسی را کند ، ممکن است به کلام دیگران مدح کند مثلا اگر با شعور حافظ مدح کسی را نمودیم ، صدق می کند که ما مدح کردیم و صدق می کند که شعر حافظ خواندیم پس ، اگر با الحمدلله رب العالمین حقیقیتا تمام محامد را برای حق انشا نماییم و با ایاک نعبد قصر عبادت را به حق انشا کنیم ، صدق می کند که با کلام خدا حمد او را نمودیم و با کلام خدا قصر عبادت نمودیم بلکه اگر کسی کلام را از معنی انشایی تجرید کند مخالف احتیاط است ؛ اگر نگوییم قرائتش باطل است بلی اگر کسی معنی آن را نداند ، لازم نیست یادگیری بلکه قرائت صورت – بمالها من المعنی – کفایت می کند .

و در روایت شریفه اشاره به این که قاری انشا می کند دارد ؛ چنانچه در حدیث قدسی است که می فرماید : فاذا قال اءی العبد فی صلاته : ((بسم الله الرحمن الرحیم )) یقول الله : ذکرنی عبدی ، و اذا قال ((الحمدلله )) ، یقول الله : حمدنی عبدی . . . (104)الخ و تا انشا ((تسمیه )) و ((حمد)) از طرف عبد نباشد ، ((ذکرنی )) و ((حمدنی )) معنی ندارد و در احادیث معراج است که می فرماید : الان وصلت ، فسم باسمی (105) و از حالاتی که برای ائمه هدی (ع ) در مالک یوم الدین و ایاک نعبد دست می داد ، و تکرار کردن بعضی از آنها این آیات را ، معلوم شود که انشا می نمودند ، نه صرف قرائت بوده از قبیل اسمعیل یشهد ان لا اله الاالله . (106)

و اختلاف مراتب نماز اهل الله یکی از مهماتش همین اختلاف مراتب قرائت آنهاست ؛ چنانچه به شمه ای از آن سابقا اشارت رفت و شواهد بر این معنی بیش از این است بالجمله ، جواز انشا این معانی با کلام الهی بی اشکال است .

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید ...

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه می‌نویسید.

اطلاع از
avatar
wpDiscuz