اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَهٌ وَ لاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَ لاَ یُحِیطُونَ بِشَیْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضَ وَ لاَ یَۆُودُهُ حِفْظُهُمَا وَ هُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ، لاَ إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ قَد تَّبَیَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَیِّ فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ یُۆْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَهِ الْوُثْقَیَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ، اللّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُواْ یُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَی النُّوُرِ وَالَّذِینَ کَفَرُواْ أَوْلِیَآۆُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَی الظُّلُمَاتِ أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ

فهرست کتاب
کد کتاب: ۱۱۷۷ ۱۳۹۶/۰۷/۰۸ - ۰۴:۱۲ ۲۱

تفسیر مالک یوم الدّین

قد انکشف لسر قبلک و بصیره عقلک ان الموجودات بجملتها ، من سماوات عوالم والارواح و اراضی سکنه الاجساد و الاشباح : من حضره الرحموت التی وسعت کلی شی ء ، و اضائت بظلها ظلمات عالم المهیات و انارت ببسط نورها غواسق هیاکل القابلات .

ولا طاقه لواحد من عوالم العقول المجرده والانور الاسفهبدیه و المثل النوریه والطبیعه السالفه ان یشاهد نورالعظمه و الجلال ، و ان ینظر الی حضره الکبریاء المتعالیه

حال بر سر قلب و دیده عقل تو نمایان شده است که همه موجودت ، از اوج عوالم عقول و ارواح تا نزول گاه ساکنان عوالم اجساد و اشباح ، همه از حضرت رحمتند که همه چیز را فراگرفته ، و تاریکیهای عالم ، ماهیات از آن روشن شده ، و شمایل خاموش فیض گیرندگان از نور ساطع آن روشنی گرفته است .

و هیچ یک از عوالم عقول مجرد و انوار اسفهدیه و مثل نوری و طبیعت سافل تاب آن نیاورد که نور عظمت و جلال او را بنگرد و بر حضرت کبریای بلند مقام نظر کند .

فلو تجلی القهار لهابنور العظمه والهیبه ، لاندکت انیات الکل فی نور عظمته و قهره ، جل وعلا ، و تزلزلت ارکان السماوات العلی و خرت المجودات لعظمته صعقا و یوم تجلی نور العظمه یهلک الکل فی سطوع نور عظمته و ذلک یوم الرجوع التام و بروز الاحدیه و المالکیه المطلقه ؛ فیقول : (لمن الملک الیوم (287)) فلم یکن من مجیب یجیبه لسطوع نور الجلال و ظهور السلطنه المطلقه ، فیجیب نفسه بقوله : (لله الواحد القهار) .

والتوصیف بالوحدیه و القهاریه دون التوصیف بالرحمانیه والرحیمیه ، و ذلک الیوم حکومتهما و سلطنتهما ، فیوم الرحمه یوم بسط الوجود و افاضه و لهذا وصف الله نفسه عند انفتاح الباب و فاتحه الکتاب بالرحمان الرحیم و یوم العظمه و القهاریه یوم قبضه و نزعه فوصها بالوحدانیه و القهاریه ، وبالمالکیه فی خاتمه الدفتر فقال :

پس اگر حضرت قهار با نور عظمت و هیبت خویش بر آن ها تجلی کند ، هستی تمامی آنان در نور عظمت او کوبیده شود و پایه های آسمانهای بلرزد و موجودات از اثر بزرگی و نهایت او از هوش بروند و روزی که نور عظمتش متجلی شود همه در تابش آن نور نیست گردند و آن روز ، هنگامه رجوع تام و بروز احدیت و مالکیت مطلق اوست ، که گوید : ((امروز پادشاهی از آن کیست ؟)) پس چون پاسخ دهنده ای از اثر تابش نور جلال و سلطه مطلق او بر جای نباشد ، خود پاسخ دهد خویش را که : ((از آن خداوند یگانه قاهر است )) .

و ذکر وصف واحد و قهار به جای رحمان و رحیم بدان روی باشد که آن روز روز حکومت و سلطه این دو وصف است ؛ و روز رحمت ، روز گستردن و بخشیدن وجود است و بدین سبب خدای در آغاز باب و فاتحه کتاب ، خود را به الرحمن الرحیم توصیف نموده است و روز عظمت و قهاریت ، روز به تملک آوری و مصادره امور است ، پس آن را به وحدانیت و قهاریت مرسوم داشته است (مالک یوم الدین ) .

ولابد من یوم یتجلی الرب بالعظمه و الماکیه و تبلغان دولتهما ، فان لکن اسم دوله لابد من ظهورها و ظهور دوله المعید و المالک و امثالهمامن الاسماء یوم الرجوع التام و النزاع المطلق و لا یختص هذا بالعوالم النازله ، بل جار فی عوالمالمجردات من العقول المقدسه و الملائکه المقربین و لهذا ورد ان عزرائیل یصیر بعد قبض ارواح جمیع الموجودات مقبوضا بیده تعالی (288) و قال تعالی : (یوم نطوی السماء کطی السجل للکتب (289)) و قال تعالی : (یا ایتهاالنفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه (290)) و قال تعالی : (کما بدءکم تعودون (291)) الی غیر ذلک .

شرح دعای سحر ، ص 31 – 32 .

و در پایان خود را مالک خواند و گفت : ((مالک روز جزاست )) .

و ناگریز روزی را باید که پروردگار عالم با عظمت و مالکیت خود ظهور کند و این دو اسم دولت خود را بیابند چه هر اسمی را دولتی است که ناچار باید ظاهر شود و دولت اسمهایی چون معید و مالک در روز بازگشت تام و مصادره تمام فرا می رسد و این بخصوص عوالم نازل نیست ، بلکه در عوالم مجردات از عقول مقدس و ملائکه قرب هم جاری است و لذا وارد شده است عزرائیل بعد از آن که روح تمامی موجودات را باز می ستاند ، خود به دست خداوند تعالی مقبوض می شود و خداوند فرمود : ((روزی که آسمان را ، آن طور که نویسنده ای کاغذ نوشته خود را می پیچید ، درهم بپیچانیم )) و فرمود : ((ای جان آرام ، خشنود و پسندیده به سوی پروردگارت باز گرد)) . و فرمود : ((آن طور که شما را آفرید باز خواهید گشت )) و غیر از این از آیات شریفه .

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید ...

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه می‌نویسید.

اطلاع از
avatar
wpDiscuz