اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَهٌ وَ لاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَ لاَ یُحِیطُونَ بِشَیْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضَ وَ لاَ یَۆُودُهُ حِفْظُهُمَا وَ هُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ، لاَ إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ قَد تَّبَیَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَیِّ فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ یُۆْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَهِ الْوُثْقَیَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ، اللّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُواْ یُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَی النُّوُرِ وَالَّذِینَ کَفَرُواْ أَوْلِیَآۆُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَی الظُّلُمَاتِ أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ

فهرست کتاب
کد کتاب: ۹۶۹ ۱۳۹۶/۰۷/۰۴ - ۰۳:۵۷ ۲۲

اشعار حافظ در اشاره به مقام ذات غیب الغیوب

حافظ – علیه الرّحمه – چه خوب در مثنویّات خود سروده و با استعارات لطیف خود این مهمّ را بیان فرموده است :

الا ای آهوی وحشی کجایی        مرا با توست چندین آشنایی

دو تنها و دو سرگردان دو بی‌کس        دد و دامت کمین از پیش و از پس

بیا تا حال یکدیگر بدانیم        مراد هم بجوییم ار توانیم

چنینم هست یاد از پیر دانا        فراموشم نشد، هرگز همانا

که روزی رهروی در سرزمینی        به لطفش گفت رندی ره‌نشینی

که ای سالک چه در انبانه داری        بیا دامی بنه گر دانه داری

جوابش داد گفتا دام دارم        ولی سیمرغ می‌باید شکارم

بگفتا چون به دست آری نشانش        که از ما بی‌نشان است آشیانش

بگفتا گرچه این امری محال است        ولیکن ناامیدی هم وبال است 

نکرد آن همدم دیرین مدارا        مسلمانان مسلمانان خدا را

مگر خضر مبارک‌پی تواند        که این تنها بدان تنها رساند

معلوم است جائی که آشیانه سیمرغ نشانی ندارد کجا توان صید او نمود ، مگر لطفش رهنمون گردد و گم گشتگان وادی محبّت و عاشقان جمال لایزالی خود را به وادی توحید و فناء رهبری کند . به حقّ پیشتازان وادی محبّت ، و لواداران حمد و معرفت :

محمّد مصطفی و علیّ مرتضی و یازده فرزند امجدش از نسل بتول عذراء فاطمه زهرا علیهم السلام الله الملک المتعال وفّق اللّهمّ جمیع المحبّین و ایّانا لکلّ ما یرضیک و ألحقنا بالصّالحین .

بحمد الله و المنّه این رساله شریفه که «رساله لبّ اللبّاب در سیر و سلوک اولی الألباب» نام نهاده شد به قلم حقیر فقیر در شب هشتم شهر صیام یک هزار و سیصد و شصت و نه هجریّه قمریّه اختتام پذیرفت . و له الحمد فی الاولی و الآخره ، و آخر دعوانا ان الحمد للّه ربّ العالمین .

و أنا الحقیر الفقیر سیّد محمّد حسین حسینی طهرانی در بلده طیّبه قم .

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید ...

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه می‌نویسید.

اطلاع از
avatar
wpDiscuz